Woensdag 21 juli 2010. Op verkenningstocht door de trein

Als ik om acht uur wakker wordt, zijn we al een dikke tien uur onderweg. Alleen: ik heb geen flauw benul waar we ergens zijn. Ik besluit een ontdekkingstocht door de trein te ondernemen. Mijn eigen coupé heb ik dan al uitgebreid bestudeerd. Het begrip ‘airco' is zeer basaal geïnterpreteerd en ingevuld door een wild in het rond slingerende ventilator. De bedrading is door een handige lokale Gammaklusser met een rolletje tape op meerdere plaatsen aan elkaar geplakt. De multifunctionele zit-slaapbanken verwijzen nadrukkelijk naar een Spartaans ontwerpconcept. Na een paar uur zitten begin je er behoorlijk vierkante billen van te krijgen. Het Chinese personeel is buitengewoon vriendelijk enniets isteveel om het je naar de zin te maken. Al te druk heeft dat personeel het niet: voor deacht gasten in ons rijtuig zijn ze met zijn drieën in de weer. Hun werkplek ook Chinees, wat trots door middel van emblemen aan de buitenkant van de wagonsgemeld wordt. Die wagons moeten wel onverwoestbaar zijn, bedenk ik me wanneer ik de met steenkool gestookte heetwatervoorzieningen opmerk. Ik zou er niet van opkijken, wanneer ze meer dan 50 jaar oud blijken te zijn. Als je enigszins nostalgisch aangelegd bent, kom je op deze reis zeker niets tekort.

Ook het uitzicht onderweg doet je denken aan tijden van weleer. Na bijna twintig uur reizen heb ik niet veel meer dan bos gezien waar een eindeloos lint bomen voor de spoorbaan uit is weggekapt. Af en toe passeer je wat houten huizen of een klein dorpje, slechts zelden een stad. Dit beeld heeft iets hypnotiserends, of - voor wie het anders beleefd - iets mystieks. Met flinke tussenpozen wordt er gestopt. Doorgaans stapt er dan (bijna) niemand in of uit. Van de gelegenheid wordt vooral gebruik gemaakt om etenswaar in te slaan. Tal van oma's, moeders, scharrelaars en handelaars in de dop proberen zo een centje bij te verdienen. Tot woekerwinsten zal het zelden leiden. De prijzen zijn immers extreem laag. Voor een appel en een ei koop je hier een tas vol voedsel. Intussen is het bijna 17.30 uur. De grote stad Perm komt bijna in zicht. Tijd voor een stop. En voor een appel en een ei.

Avontuurlijk Moskou, Dinsdag 20 juli 2010

Ik besluit de dag rustig te beginnen en na het ontbijt eerst mijn blog bij te werken. Nadat de tekst erop staat, kost het toch nogal wat tijd om er enkele foto's op te plaatsen vanwege een wel erg traag werkende internetverbinding.

Rond twaalf uur besluit ik de stad in gaan. Mijn plan is om mijn enkel niet te zwaar te belasten en het dus vooral eenvoudig te houden. Eerst bezoek ik een van de fraaie metrostations waar Moskou om bekend staat. De pracht en praal straalt aan alle kanten van de muren, pilaren en plafonds af. Mozaïeken uit duizenden stukjes, sierlijk gekruld stucwerk overal waar je kijkt en dat allemaal gelardeerd met kroonluchters die me aan de Jugendstil doen denken. Zonder meer indrukwekkend allemaal, maar mijn enkel oordeelt anders nadat ik een paar uur onderaardse spoorzoekertje gespeeld heb. Ik besluit mijn duistere sightseeing maar af te ronden en het daglicht weer op te gaan zoeken. Op naar het Rode Plein dus en op naar het Kremlin. Kan ik meteen een paar verplichte nummers afvinken. Het plein doet automatisch aan het oude Sovjettijdperk denken. Ik vouw mijn krukje uit en er is weinig fantasie voor nodig om de militaire parades aan me voorbij te zien trekken...

Een stukje verderop staan twee Russen toeristen te ronselen voor een sightseeing. Ik besluit me aan te melden. Om drie uur brengt Nathalie me samen met Nederlandse Jan - het andere slachtoffer - naar een minibusje. Daar wacht chauffeur Michael ons op. Nathalie heeft geschiedenis gestudeerd en weet ons tijdens de twee uur durende tour veel informatie te geven in perfect Engels. En zo komt het verleden toch weer een stukje tot leven. Een heden is er ook, want sinds de Perestrojka heeft de stad nieuwe kleren aangetrokken. Moskou is nu ook hip, Moskou vibreert en kan zich meten met het dynamische, jeugdige elan van menig Europese hoofdstad.

Wanneer Nathalie afscheid van me genomen heeft, neem ik de metro terug naar het hotel. Vanavond om acht uur worden we immers al met de bus naar het station gebracht om tijdig met de trein naar Mongolië te kunnen vertrekken. De onderaardse trip verloopt buitengewoon voorspoedig. Rond 17.30 uur sta ik als ervaren mol weer boven de grond om het daglicht met toegeknepen ogen te verwelkomen. Nu nog even wat water kopen om mee te nemen tijdens zesdaagse treinrit. In een reflex grijp ik alvast naar mijn portemonnee. Maar dan...de grote ontgoocheling... ik zoek en zoek en ik vind niets, helemaal niets. Naarstig zoek ik verder...en verder...mijn rugzakje...Ongeloof. Ik ben bestolen! Weg mijn portemonnee met creditkaard, bankpas, rijbewijs en een beperkte hoeveelheid geld. Een lichte paniek oververvalt me, maar het lukt me aardig om enigszins rustig te blijven.

Bij het hotel aangekomen luikt het me in eerste instantie niet om Nederland telefonisch te bereiken. Dimitri - agent van de reisorganisatie - blijkt al snel de reddende engel. Nederland met 0031 bellen,werkt niet. Dat zit allemaal net even iets anders in elkaar, een kwestie van het plusteken (+) ervoor en slechts é é n nul ervoor. Ik blokkeer meteen mijn creditkaart en bel vervolgens Linda van Tiaratours. Na intern overleg belt ze met een positief bericht terug: ze begrijpen op kantoor mijn netelige positie. Van Dimitri kan ik genoeg geld lenen om onderweg naar Mongolië eten en drinken te kunnen kopen. Daar verblijf ik lang genoeg om op de een of andere manier weer geld te regelen voor de rest van mijn vakantie. Onderweg naar het vliegveld bel ik Marcel nog. Of hij uit kan zoeken hoe ik mijn bank kan bereiken om te vragen of hij kan helpen mijn bankpas te blokkeren. Al hobbelend in het busje noteer ik tien minuten later de gegevens.

Nog een beetje van slag kom ik op het station aan, waar Dimitri ons de laatste gegevens verstrekt en ons naar de trein begeleidt. Het grote avontuur gaat bijna beginnen. Om half tien vertrekt dan het groene lint met veertien rijtuigen naar het oosten.

De vierpersoons coupé deel ik met een Japanse vrouw. Ze heeft dezelfde leeftijd als ik. Wat een luxe met al die ruimte! Ze blijkt al vijftien jaar in Finland te wonen. Russen tref ik in deze zomerse Express weinig aan. Hoofdzakelijk westerse vakantiegangers bevolken de wagons. Het samen op weg zijn met hetzelfde doel verbroedert. In die zin lijkt het wel een heel klein beetje op de sfeer tijdens de pelgrimstocht naar Santiago.

Zo duurt het niet lang, voordat mijn coupé opgevrolijkt wordt door een stel uit Australië. De wodka die ze hebben meegebracht, mist zijn uitwerking niet. Om twee uur besluiten we de feestlichten te doven. De stalen cadans van haastige wielen op spoorstaven smeden mijn dromen slingerend aaneen.

Reis naar Moskou en eerste indrukken

De reis naar Moskou begint met een vroegertje: om half zes loopt de wekker af. Rond kwart voor zeven staat de taxi voor de deur. Op naar de trein en op naar Schiphol. Op deze maandag lijkt het wel zwarte zaterdag op de luchthaven: é é n grote, zwetende mensenklomp wringt zich via slingerende afzettingendoor de hal heen.En al die vakantiegangers zijn naarstig op weg naar eigen incheckbaliesof ‘bagage afgiftepunten‘. Omdat ik thuis al online heb ingecheckt, val ik onder de laatste categorie. De ellende is er niet minder om: de immense rij is niet de overzien en lijkt wel de oneindigheid in te kronkelen.Wanneer ik het grondpersoneel op mijn kruk wijs, word ik helemaal naar de andere kant van de mensenmassa verwezen om vervolgens weer teruggestuurd te worden. Uiteindelijk wint mijn burgerlijke ongehoorzaamheid het van mijn vakantiefatsoen en kruip ik onder het o zo keurige afzetlint heen. Na een minuut of twintig ben ik dan van mijn rugzak verlost en kan ik ergens koffie gaan drinken.

Voordat ik de slurf in kan, spreek ik nog even met een Nederlandse baggeraar die onderweg is naar het naar het oosten van Rusland. Daarvoor is hij 3 dagen onderweg, inclusief een binnenlandse vlucht van negen uur en een treinreis van een dag. Dan zit hij daar zes weken op een ponton van God en alles verlaten om een pijpleiding voor de Gasprom aan te leggen.

De vlucht gaat voorspoedig. Om kwart over drie lokale tijd - twee uur tijdverschil met Nederland - landen we in Moskou. In de slurf slaat de hitte me al tegemoet. De douaneformaliteiten stellen niet al te veel voor en zo kom ik dan in de aankomsthal waar Dimitri van het reisbureau al op de Nederlandse passagiers staat te wachten. Eigenlijk zou ik volgens mijn boeking nu met trein en metro naar mijn hotel moeten reizen maar ik besluit toch maar te kijken of hetlukt mijn enkel te sparen. Gelukkig heeft Dimitri nog een plaatsje vrij in zijn bus en kan ik met vier anderen ( twee echtparen) voor een sympathiek tarief meerijden naar het hotel.

Na een rit van drie kwartier op drukke wegen met schreeuwende reclameborden in het cyrillische schrift komen we bij ons hotel met de niet bijster originele naam 'Tourist' aan. Nadat Dimitri ons van de nodige informatie heeft voorzien en de treinbiljetten heeft uitgereikt ga ik me even opfrissen om vervolgens wat te gaan drinken en eten met mijn landgenoten.

Wanneer het wat later wordt, besluit ik nog even wat van de stad te proeven en het dichtst bijzijnde metrostation te gaan bekijken. Het ziet er allemaal grauw en verlaten uit, maar nadat ik een kaartje heb gekocht, weet ik in ieder geval hoe het allemaal in zijn werk gaat. Eenmaal terug in het hotel ga ik even naar mijn kamer. Wat moet ik nou van die kamer zeggen? Laat ik het er maar op houden, dat hij een hoog retrogehalte heeft. De gordijnen moet ik al improviserend met een wasknijper dichtdoen en de riolering loopt opzichtig dwars door de badkamer heen. Met een heuze thermometer is het vertrek opgeplust. Dat lijkt een waardevolle investering, ware het niet dat met 30 graden het plastikke ding zowat van de muur af kookt.

Ik besluit de verkoeling maar in de bar op te gaan zoeken. De barkeeper en een gast zijn de enige aanwezigen. Ik besluit me te wagen aan de eerste vingeroefeningen in de Russische taal. Dat lijkt me na een paar drankjes wonderwel goed af te gaan. Totdat beide autochtonen - kennelijk diep onder de indruk van mijn vorderingen - helemaal los gaan en in rap tempo hun eigentaalvaardigheid demonstreren. Dan is voor mij de tijd gekomen om mijn bed op te zoeken.

Laatste voorbereidingen

Dag beste familie, vrienden en kennissen,

Maandag is het dan uiteindelijk zover. Om 9.55 uur in de ochtend vertrekt het KLM-vliegtuig naar Moskou (zie profiel). Spannend! En ik heb nog een boel te doen. Bijna alle spullen heb ik in huis, maar wat neem ik uiteindelijk mee en wat laat ik toch maar liever thuis om gewicht te besparen? Daar kan ik knap onrustig en rusteloos van worden. Maar als ik straks eenmaal de deur uit ben, valt alles van me af en zit ik er vanaf de eerste seconde midden in. Wat een belevenis, zo'n reis in mijn eentje helemaal naar de andere kant van Azie! En ik weet nog zo weinig van sommige dingen: wie zitten er straks in mijn coupe en uit welk land komen ze? Tegen de verveling heb ik in ieder geval al aardig wat wapens in gezet: in mijn bagage zul je o.a. boeken, spelletjes, een mini laptop en een Ipod met meer dan 40 uur luisterplezier (muziek, hoorspelen, verhalen) aantreffen. Ik ga ook proberen wat filmpjes te maken om op deze blog te zetten. Een testfilmpje heb ik intussen gemaakt. Dat staat intussen al op YouTube en met een beetje geluk nu ook hier bij de video's. Ik heb dus een heuze reuzensprong gemaakt met al deze nieuwe media en ben Marcel erkentelijk voor zijn engelengeduld om mij op weg te helpen. Hoe vaak het gaat lukken om dit blog bij te werken, weet ik niet. De route heeft nu eenmaal beperkte mogelijkheden om verbinding met internet te maken. In ieder geval vind ik het hartstikke leuk om mijn ervaringen met je te delen middels dit blog!

Groeten,

Leo