De reis naar Moskou begint met een vroegertje: om half zes loopt de wekker af. Rond kwart voor zeven staat de taxi voor de deur. Op naar de trein en op naar Schiphol. Op deze maandag lijkt het wel zwarte zaterdag op de luchthaven: é é n grote, zwetende mensenklomp wringt zich via slingerende afzettingendoor de hal heen.En al die vakantiegangers zijn naarstig op weg naar eigen incheckbaliesof ‘bagage afgiftepunten‘. Omdat ik thuis al online heb ingecheckt, val ik onder de laatste categorie. De ellende is er niet minder om: de immense rij is niet de overzien en lijkt wel de oneindigheid in te kronkelen.Wanneer ik het grondpersoneel op mijn kruk wijs, word ik helemaal naar de andere kant van de mensenmassa verwezen om vervolgens weer teruggestuurd te worden. Uiteindelijk wint mijn burgerlijke ongehoorzaamheid het van mijn vakantiefatsoen en kruip ik onder het o zo keurige afzetlint heen. Na een minuut of twintig ben ik dan van mijn rugzak verlost en kan ik ergens koffie gaan drinken.

Voordat ik de slurf in kan, spreek ik nog even met een Nederlandse baggeraar die onderweg is naar het naar het oosten van Rusland. Daarvoor is hij 3 dagen onderweg, inclusief een binnenlandse vlucht van negen uur en een treinreis van een dag. Dan zit hij daar zes weken op een ponton van God en alles verlaten om een pijpleiding voor de Gasprom aan te leggen.

De vlucht gaat voorspoedig. Om kwart over drie lokale tijd - twee uur tijdverschil met Nederland - landen we in Moskou. In de slurf slaat de hitte me al tegemoet. De douaneformaliteiten stellen niet al te veel voor en zo kom ik dan in de aankomsthal waar Dimitri van het reisbureau al op de Nederlandse passagiers staat te wachten. Eigenlijk zou ik volgens mijn boeking nu met trein en metro naar mijn hotel moeten reizen maar ik besluit toch maar te kijken of hetlukt mijn enkel te sparen. Gelukkig heeft Dimitri nog een plaatsje vrij in zijn bus en kan ik met vier anderen ( twee echtparen) voor een sympathiek tarief meerijden naar het hotel.

Na een rit van drie kwartier op drukke wegen met schreeuwende reclameborden in het cyrillische schrift komen we bij ons hotel met de niet bijster originele naam 'Tourist' aan. Nadat Dimitri ons van de nodige informatie heeft voorzien en de treinbiljetten heeft uitgereikt ga ik me even opfrissen om vervolgens wat te gaan drinken en eten met mijn landgenoten.

Wanneer het wat later wordt, besluit ik nog even wat van de stad te proeven en het dichtst bijzijnde metrostation te gaan bekijken. Het ziet er allemaal grauw en verlaten uit, maar nadat ik een kaartje heb gekocht, weet ik in ieder geval hoe het allemaal in zijn werk gaat. Eenmaal terug in het hotel ga ik even naar mijn kamer. Wat moet ik nou van die kamer zeggen? Laat ik het er maar op houden, dat hij een hoog retrogehalte heeft. De gordijnen moet ik al improviserend met een wasknijper dichtdoen en de riolering loopt opzichtig dwars door de badkamer heen. Met een heuze thermometer is het vertrek opgeplust. Dat lijkt een waardevolle investering, ware het niet dat met 30 graden het plastikke ding zowat van de muur af kookt.

Ik besluit de verkoeling maar in de bar op te gaan zoeken. De barkeeper en een gast zijn de enige aanwezigen. Ik besluit me te wagen aan de eerste vingeroefeningen in de Russische taal. Dat lijkt me na een paar drankjes wonderwel goed af te gaan. Totdat beide autochtonen - kennelijk diep onder de indruk van mijn vorderingen - helemaal los gaan en in rap tempo hun eigentaalvaardigheid demonstreren. Dan is voor mij de tijd gekomen om mijn bed op te zoeken.