In de grote stad Ulaan Bator - meer dan een miljoen inwoners - kanik niet zo goed uit de voeten. Daarom besluit ik op de pof een excursie te maken. Met overnachting. Op naar het Terelj Park dus, in een busje met zijn zevenen. Na een paar uur arriveren we in een compleet andere wereld die rust, eenvoud en stilte heet. Met drie Amerikaanse vrouwen deel ik een yurt. Dat is een typisch Mongoolse nomadentent, zoals er hier duizenden, zoniet tienduizenden overal in het landschap verspreid staan. Het uitzicht hier in het dal is prachtig: ik kan heerlijk ver weg kijken, diep de bergen in. Her en der zijn wat vlokjes paarden, koeien en schapenover de weides gedrapeerd. Mongolië heeft er alle ruimte voor: de oppervlakteis 36 keer Nederlandterwijl het slechts drie miljoen inwoners heeft, waarvan het grootste deel in de steden woont. Buiten die steden behoort de openbare ruimte praktisch geheel aande nomaden toe, die met hun snelle Dengis Khan paardjes hun kuddes vee op zeer behendige wijze weten te hoeden.

Na de lunch bestijgen we zelf die snelle paardjes. Het is dan half drie. De tocht zal twee uur gaan duren. Met het tempo blijkt het mee te vallen; we beperken ons tot een rustig sukkelgangetje. Maar het is vooral leuk, juist voor mij misschien omdat wandelenin dit golvend landschap wel erg lastig en zwaar voor me is. In het begin is het allemaal nog wel even wennen. De paarden zijn klein, het zadel eveneens en het kost me dan ook moeite om mijn evenwicht te vinden. Allengs gaat dat beter. Met enige stoutmoedigheid weet ik zelfs een filmpje te schieten (zie video's).Wanneer we weer terug zijn bij onze tenten, stap ik met lichte trots van mijn brave viervoeter af.

Na de avondmaaltijd treedt alras de duisternis in. Terwijl het jonge, internationale gezelschap zich met de nodige flessen bier bij een vuurtje verbroedert, trek ik me in mijn tent terug. Om nog wat na te genieten. Met stemmige IPod-muziek.